Κυριακή, 17 Ιουλίου 2016

Ένταξη της LGBTQI ιστορίας στα δημόσια σχολεία στην Καλιφόρνια

Τα δημόσια σχολεία στην Καλιφόρνια έχουν πλέον νέες κατευθυντήριες γραμμές για το πρόγραμμα σπουδών έτσι που να ενσωματώσουν την ιστορία του LGBTQI κινήματος και διάφορων εμβληματικών προσώπων που συμμετείχαν σε αυτό όπως ψήφισε ομόφωνα το Διοικητικό Συμβούλιο Παιδείας του κράτους της Καλιφόρνιας την Πέμπτη που μας πέρασε.

Τα προγράμματα σπουδών θα καθορίζονται ανάλογα με την ηλικία των μαθητών έτσι  στις πρώτες σχολικές τάξεις  οι μαθητές θα μάθουν για τις οικογένειες με γονείς ίδιου φύλου,  στην τέταρτη τάξη, οι μαθητές θα καλύψουν το ρόλο της Καλιφόρνιας στο κίνημα για τα δικαιωμάτων των LGBTQI ανθρώπων,  για τον  Harvey Milk, τον πρώτος ανοιχτά ομοφυλόφιλο που εκλέχθηκε δημόσιος υπάλληλος στην Καλιφόρνια και τελικά δολοφονήθηκε κ.ά

Στην πέμπτη και όγδοη τάξη, οι μαθητές θα μάθουν για τους ρόλους των δύο φύλων στον 18ο και 19ο αιώνα. Οι  μαθητές γυμνασίου θα μάθουν για τις νομικές μάχες που αφορούν τη χρήση της τουαλέτας  για τους τρανς  ανθρώπους  και την απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου για τον γάμο ατόμων του ιδίου φύλου.
Σχεδόν 50 χρόνια μετά τις ταραχές  και την εξέγερση του Stonewall στη Νέα Υόρκη, τα παιδιά  των δημόσιων σχολείων εξακολουθούν να περνούν μέσα από το επίσημο εκπαιδευτικό σύστημα  χωρίς ποτέ  να μάθουν κάτι για το LGBTQI κίνημα, πόσο μάλλον για  ιστορικά ονόματα του κινήματος  όπως: Sylvia Rivera, Harvey Milk , Marsha P. Johnson , Christine Jorgensen και  Bayard Rustin .


Είναι ένα σημαντικό βήμα για πολλούς λόγους: η συμπερίληψη της LGBTQI ιστορίας στα σχολεία της Καλιφόρνια επιτρέπει σε όλα τα LGBTQI παιδιά-μαθητές/μαθήτριες να νιώθουν ότι δεν είναι μόνα στον κόσμο και δημιουργεί μια ελπίδα για δέσμευση για μια καλύτερη και πιο ανεκτική κοινωνία στο σύνολό της. 
Το ότι τα παιδιά θα βλέπουν τους αγώνες των LGBTQI ανθρώπων μέσα στα βιβλία τους επιτέλους θα δίνει το μήνυμα ότι οι αγώνες αυτοί είναι σημαντικοί ,  πραγματικοί και ουσιώδεις τόσο μάλιστα ώστε να «αξίζουν» να συμπεριληφθούν στην επίσημη εκπαίδευση.  
Θα λέει σε όλα τα  LGBTQI παιδιά ότι οι ταυτότητες τους και τα συναισθήματά τους έχουν μια κοινή ιστορία και ότι ακόμα κι αν αισθάνονται ολομόναχα σε αυτόν τον κόσμο κάθε άλλο παρά μόνες και μόνοι είναι . Υπήρξαν πολλοί και πολλές πριν από αυτούς και θα υπάρξουν και στο μέλλον μέχρι να γίνει απολύτως σαφές ότι τα LGBTQI δικαιώματα είναι αδιαπραγμάτευτα ανθρώπινα δικαιώματα.
πηγές:The Huffington Post, Los Angeles Times, The Washington Blade.


Δευτέρα, 11 Ιουλίου 2016

Οι Οικογένειες Ουράνιο Τόξο στο 2ο LGBTQi+ Pride Κρήτης στο Ρέθυμνο

Το 2ο LGBTQi+ Pride Κρήτης στο Ρέθυμνο 9-10/7/ 2016 παρά την μεγάλη επιθυμία μερικών να μην γίνει έγινε και μάλιστα με μεγάλη επιτυχία.

Με το που φτάσαμε στην πόλη του Ρεθύμνου τα παιδιά της οργανωτικής φρόντισαν να μας δείξουν πόσο φιλόξενα είναι. Μια ζεστή αγκαλιά όλες και όλοι και τους ευχαριστούμε για όλα!
Και τις δύο μέρες ήμασταν στο τραπεζάκι μας στον Δημοτικό Κήπο με το υλικό μας, φυλλάδιο της ομάδας και της ομάδας των Υπερήφανων Γονέων, τα βιβλία μας και φυσικά τις κατασκευές του Support Rainbow Families - Greece

Φίλες και φίλοι γνωστές/γνωστοί και άγνωστες/άγνωστοι πέρασαν να μιλήσουμε, να ενημερωθούν, να δουν τα βιβλία από κοντά και να φορέσουν τα rainbow σκουλαρίκια, βραχιόλια κλπ ώστε να είναι έτοιμες/έτοιμοι για την πολύχρωμη πορεία.

με την Μελίτα Σκαμπώ στο τραπεζάκι μας
με την Μαργαρίτα Γερούκη Σύμβουλο Αγωγής Υγείας στα Χανιά 

Και τις δύο μέρες όλο το πρόγραμμα του φεστιβάλ ήταν καταπληκτικό (εργαστήρια, ομιλίες, συζητήσεις drag shows και μουσικές) και το χαρήκαμε πραγματικά.

Πριν την πολύχρωμη πορεία που ξεκίνησε μπροστά από το Δημαρχείο του Ρεθύμνου έγιναν οι χαιρετισμοί των ομάδων. Για τις Οικογένειες Ουράνιο Τόξο χαιρετισμό απεύθυνε ο Πρόδρομος Εμμανουηλίδης

video
.
Πριν την πορεία με μέλη από  άλλες οργανώσεις (ΣΥΔ και Proud Seniors Greece)
Συγκινητική η παρουσία και ο λόγος μιας μαμάς που μας ενημέρωσε ότι θα συμμετέχει στην ομάδα των Υπερήφανων Γονέων.
Η πορεία ξεκίνησε στις 2:00 το μεσημέρι της Κυριακής.  Δεν θα το σχολιάσουμε και πολύ αλλά με το ζόρι καταφέραμε να επιζήσουμε κάτω από τον καυτό ήλιο. Την άλλη φορά παιδιά βραδάκι για να μην έχουμε απώλειες σε ανθρώπινο δυναμικό ή έστω πέρασμα της πορείας μέσα από τη θάλασσα για μια δροσιστική βουτιά.
Μαζί μας περπάτησαν φίλες και φίλοι και τα παιδιά της Colour Youth με τα ευφάνταστα συνθήματα τους.


Το τελευταίο pride για φέτος είναι κι αυτό μια όμορφη ανάμνηση. Πολλά τα pride πια και μεγαλύτερη η ορατότητα σε πολλές πόλεις της χώρας. Χαιρόμαστε να λέμε "κάθε φέτος και καλύτερα" !!!

 

Πέμπτη, 7 Ιουλίου 2016

Δημιουργώντας την ισότητα για όλη την Ευρώπη Η NELFA στο συνέδριο Eurochild 2016

Η NELFA συμμετέχει με μια οικογένεια από την Βόρεια Ιρλανδία στο συνέδριο  Eurochild 2016. Το συνέδριο αυτό οργανώνεται ανά διετία και αυτή τη φορά πραγματοποιείτε στις Βρυξέλλες από τις 5 ως τις 7 Ιουλίου με τον γενικό τίτλο: «Τα δικαιώματα των παιδιών μετράνε»
Στο πλαίσιο της προετοιμασίας για την συνάντηση, οι διοργανωτές έχουν ήδη διαπιστώσει ότι παραμένουν σημαντικές προκλήσεις όσον αφορά την κατάσταση των παιδιών στην Ευρώπη (Περισσότερα εδώ: http://www.eurochild.org/events/eurochild-conference-2016/)
Με την ευκαιρία αυτή η NELFA το δίκτυο των Ευρωπαϊκών LGBTQI* Οργανώσεων Οικογενειών επισημαίνει μια από αυτές τις προκλήσεις: την αναγνώριση των LGBTQI* γονέων και των παιδιών τους. Η NELFA στο συνέδριο θα εκπροσωπηθεί από μια οικογένεια από την Βόρεια Ιρλανδία.

Ο Darragh Tibbs, ηλικίας 15 ετών συμφώνησε να μοιραστεί την ιστορία του και τις απαιτήσεις του.
Για μήνες αυτό το νέο παιδί ζητά δημοσίως μια απάντηση στο γιατί οι δύο μητέρες του δεν μπορούν να παντρευτούν στην Βόρεια Ιρλανδία και τι σημαίνει αυτή η έλλειψη ισότητας για τον ίδιο και την οικογένειά του.
Η δυνατή και συγκινητική του παρουσία και ο καθαρός πολικός του λόγος,  εξαπλώθηκαν πολύ γρήγορα με αυτό το βίντεο  https://www.youtube.com/watch?v=_OxYhwBjuL4


Ο ίδιος ο Darragh έχει τις δικές του προσδοκίες από την διάσκεψη Eurochild: «Θέλω να βάλω στην συζήτηση  την επείγουσα ανάγκη για ισότητα στον γάμο στην Βόρεια Ιρλανδία και να βρεθώ με άλλους νέους ανθρώπους για να ακούσω τις εμπειρίες τους. Είμαι περίεργος να δω τις διαφορετικές προσεγγίσεις για την δημιουργία ισότητας σε ολόκληρη την Ευρώπη αλλά και με την ελπίδα να συμβάλω στο θέμα της οικογένειας στην διάρκεια του συνεδρίου.

Η πρόεδρος της NELFA Maria von Känel λέει, : «Η ευημερία των παιδιών μας είναι σημαντική για όλους εμάς. Και θα ήταν σχετικά εύκολο να αλλάξουν οι νόμοι υπέρ των οικογενειών  ουράνιο τόξο. Είναι ώρα για μεγαλύτερη αναγνώριση, για ισότητα και πλήρη προστασία των οικογενειών μας! Για άλλη μια φορά τονίζω ότι δεν μιλάμε για τις παράξενες απαιτήσεις μιας μειονότητας που τσιρίζει. Μιλάμε για πραγματικούς ανθρώπους πραγματικά παιδιά και τους γονείς του, για την αγάπη και την καθημερινή  πραγματικότητα τους.»


Τρίτη, 28 Ιουνίου 2016

Καλά νέα από την Τσεχία για το θέμα της τεκνοθεσίας

Τσεχικό δικαστήριο ανοίγει τον δρόμο για όσους γονείς ίδιου φύλου έχουν κάνει σύμφωνο να μπορούν να τεκνοθετούν παιδιά μπαίνοντας στις λίστες των υποψήφιων γονέων.
Το Τσεχικό Συνταγματικό Δικαστήριο αποφάνθηκε την Παρασκευή ότι τα άτομα  του ιδίου φύλου που έχουν κάνει σύμφωνο μπορούν  να τεκνοθετήσουν ένα παιδί, ανατρέποντας την απαγόρευση που δημιουργούσε διακρίσεις.

Ένα δικαστήριο στη Πράγα  ζήτησε από το Ανώτατο Δικαστήριο της χώρας να αποφανθεί σχετικά με αυτήν την απαγόρευση  έπειτα από μήνυση που κατέθεσε ένας άνθρωπος που είχε υπογράψει σύμφωνο συμβίωσης με άτομο του ίδιου φύλου  όταν οι αρχές δεν μπορούσαν να τον εντάξουν στον κατάλογο ως κατάλληλο θετό γονέα στο πλαίσιο της ισχύουσας νομοθεσίας εξαιτίας της έννομης  σχέσης του με τον σύντροφό του.

Το Συνταγματικό Δικαστήριο ακύρωσε την απαγόρευση, λέγοντας ότι ήταν  εξόφθαλμα διάκριση καθώς   ένα γκέι άτομο που ζει χωρίς σύμφωνο θα πληρούσε  τις προϋποθέσεις για να τεκνοθετήσει, αλλά  του αρνούνται αυτό το δικαίωμα από τη στιγμή που θα δημιουργήσει  μια έννομη  σχέση με τον σύντροφό του.

"Μια ομάδα ανθρώπων - με καταχωρημένη σχέση συμβίωσης - αποκλείστηκε αβάσιμα από τη δυνατότητα τεκνοθεσίας ," δήλωσε το Συνταγματικό Δικαστήριο στην απόφασή του.

Η απόφαση του δικαστηρίου θα επιτρέψει στα άτομα του ιδίου φύλου με καταχωρημένη σχέση  να τεκνοθετούν, αλλά όχι και οι δύο μαζί ως ζευγάρι.

Η Τσεχική Δημοκρατία έχει τη δυνατότητα συμφώνων συμβίωσης ατόμων του ιδίου φύλου από το 2006,  αλλά  δεν επιτρέπει τον γάμο ατόμων του ιδίου φύλου.
 Πηγή: http://www.reuters.com/article/czech-gay-adoption-idUSL8N19K4DU

Δευτέρα, 27 Ιουνίου 2016

5ο Thessaloniki Pride "Οικογένειες Ουράνιο Τόξο"


Το 5ο Thessaloniki Pride είναι πλέον μια ανάμνηση. Θα έχετε διαβάσει οι περισσότερες και οι περισσότεροι τι έγινε και πόσο όμορφα ήταν όλα.
Εδώ εμείς θα σας πούμε πως περάσαμε από τις "Οικογένειες Ουράνιο Τόξο" στην όμορφη συμπρωτεύουσα.

12:00 ακριβώς πήγαμε και ετοιμάσαμε το περίπτερο της ομάδας . Φυσούσε ένας καυτός αέρας αλλά μάλλον ήταν καλύτερα από την άπνοια. Δεν μπορούν βέβαια να πουν το ίδιο οι αξιολάτρευτες εθελόντριες και οι αξιολάτρευτοι εθελοντές του Thessaloniki Pride που έτρεχαν από δω κι από εκεί να μαζέψουν το υλικό που το έπαιρνε και το σήκωνε αυτός ο κατά τα άλλα ευπρόσδεκτος αέρας.
Από την ομάδα μας στην Θεσσαλονίκη ανέβηκαν ο Πρόδρομος Εμμανουηλίδης, ο Χάρης Σκοκότσα, ο Χάρης Τόρτο, και η Στέλλα Μπελιά. Στο περίπτερο ήρθαν φίλοι και γνωστοί να πούμε τα νέα μας αλλά και άγνωστοι που μας έβλεπαν πρώτη φορά όπως μια Ελληνίδα μαμά ομογονεϊκής οικογένειας που ζει μόνιμα στην Βοστώνη και ήταν για λίγες μέρες στην πόλη.
η Άννα Απέργη με τον Χάρη Σκοκότσα 

η Λίνα Παπαδοπούλου με τη Στέλλα Μπελιά
Τον χαιρετισμό της ομάδας στην σκηνή ανέλαβε να τον κάνει ο Πρόδρομος Εμμανουηλίδης που με το ζεστό του χαμόγελο και την θετική του ενέργεια έδωσε το κλίμα της ομάδας μας σε όλες και όλους. Έμοιαζε να φωνάζει: "Χαμογελάτε είναι μεταδοτικό και κάνει τους άλλους να αναρωτιούνται"

Τα επίσης χαμογελαστά και χαρούμενα παιδιά της Colour Youth περπάτησαν μαζί μας με το πανό μας στους δρόμους της πόλης σε όλη την πολύχρωμη πορεία φωνάζοντας ευφάνταστα και νεανικά συνθήματα.

Πίσω από το πανό μας περπάτησαν και μέλη της ομάδας των Φίλων των Οικογενειών Ουράνιο Τόξο που ζουν στην Θεσσαλονίκη όπως ο Σπύρος Βαρβέρης και η Δήμητρα Κογκίδου

Το εξαιρετικά χαρούμενο πλήθος πρέπει να ενόχλησε πολλούς και πολλές καθώς οι άνθρωποι στην Θεσσαλονίκη γιόρταζαν και χαιρόντουσαν και περπατούσαν χορεύοντας και μοίραζαν χαμόγελα και αγάπη. Άλλωστε το φετινό κεντρικό σύνθημα του Thessaloniki Pride ήταν "αγαπάτε αλλήλους"
Το πιο ενδιαφέρον και συγκινητικό αυτού του Pride ήταν οι γονείς εκείνοι (κατά πάσα πιθανότητα ετερόφυλοι σύμμαχοι)που έρχονταν με τα παιδιά τους για να τους ανοίξουν τους ορίζοντες και να τους δείξουν τον τρόπο ώστε να μη γίνουν ομοφοβικοί και τρανσφοβικοί ενήλικες. 


Όλα αυτά τα παιδιά που οι γονείς τους τους διαβάζουν "Τα δύο μικρά αυγά" και το "Η Αλίκη κοιτάζει στον καθρέφτη" πριν τα βάλουν το βράδυ για ύπνο μας δίνουν ελπίδα για ένα καλύτερο μέλλον, για ένα καλύτερο αύριο όπου όλες οι οικογένειες θα είναι ίσες.
Η έκπληξη της βραδιάς η Κλεονίκη με τον άντρα της τον Αποστόλη που ήρθαν να μας φέρουν την αγάπη τους και οι φίλες της ομάδας από το Βερολίνο Beate,και Regine. Πάντα να ανταμώνουμε και να χαιρόμαστε εμείς οι πολίτες της γης που θέλουμε οικογένειες χωρίς σύνορα.
Οι χαιρετισμοί εδώ σε βίντεο 

Υ.Γ. Οι φωτογραφίες της ανάρτησης είναι συλλεγμένες από διάφορα δημοσιεύματα στο διαδίκτυο.



Δευτέρα, 20 Ιουνίου 2016

Οι Οικογένειες Ουράνιο Τόξο στο 1o Patras Pride

Μια ακόμα πόλη της περιφέρειας μπήκε περήφανα στην λίστα με τις πόλεις που οργανώνουν φεστιβάλ περηφάνιας: η Πάτρα.
Το πρώτο Patras Pride είναι γεγονός και μια γλυκιά ανάμνηση για όσες και όσους ήταν εκεί. Από τις Οικογένειες Ουράνιο Τόξο ήμασταν πολλές και πολλοί και ήταν μεγάλη  χαρά και τιμή για μας να συμμετέχουμε σε ένα τόσο ιστορικό γεγονός. Ο Νίκος Μυλωνάς, ο Χάρης Σκοκότσα, η Στέλλα Μπελιά, ο Πρόδρομος Εμμανουηλίδης, ο Χάρης Τόρτο, ο Στέφανος Παπακωνσταντίνου και πολλές/πολλοί άλλοι που μας βρήκαν εκεί.
φωτο Antivirus magazine
Η συντηρητική ελληνική περιφέρεια έχει αρχίσει να βλέπει ότι οι λοατκι άνθρωποι περπατούν περήφανα στους δρόμους των πόλεων με το κεφάλι ψηλά. Και ήταν πολλοί αυτοί οι άνθρωποι που τόλμησαν να είναι εκεί. Που τόλμησαν να υψώσουν τη φωνή τους να μιλήσουν και να διεκδικήσουν.
Στο πάνελ της πρώτης μέρας συμμετείχαν από εμάς με εισηγήσεις ο Πρόδρομος Εμμανουηλίδης και η Στέλλα Μπελιά
Η εισήγηση του Πρόδρομου
Καλησπέρα, είμαι ο Πρόδρομος Εμμανουηλίδης και δραστηριοποιούμαι στις Οικογένειες Ουράνιο Τόξο . Η συμμετοχή μου στην ομάδα έχει σαν βασικό στόχος  να διεκδικήσω το δικαίωμα και τη δυνατότητα να μπορώ εάν και εφόσον το θελήσω με τον σύντροφό μου να μπορούμε να γίνουμε γονείς.
Μεγάλωσα στην επαρχία, συγκεκριμένα στην Χαλκιδική. Το βασικότερο συναίσθημα που βίωσα αυτά τα πρώτα 18 χρόνια της ζωής μου ήταν η μοναξιά. Ένιωθα συνεχώς μόνος και μάλλον μοναδικός. Σαν να έσπασε το καλούπι που με αυτό φτιάχτηκα.  Ο μοναδικός gay  της περιοχής, ο μοναχικός  gay σχεδόν όλου του κόσμου καθώς δεν υπήρχαν αναφορές και παραδείγματα άλλων. Μπορεί να ήμουν και ο μοναδικός που έφτασε στα 18 χωρίς να έχει φιλήσει ερωτικά άλλον άνθρωπο καθώς ήταν ξεκάθαρο για μένα ότι ήμουν gay αλλά υπήρχε ένα έντονο αίσθημα φόβου ότι θα υποστώ ακόμα μεγαλύτερο «κράξιμο» από συμμαθητές και περίγυρο.
Πέρασα μοναχικά και αυτά τα σχολικά χρόνια πρέπει  ήταν τα χειρότερα της ζωής μου. Χωρίς να δεχτώ κάποιου είδους φυσική βία μέχρι και το Λύκειο  οι νταήδες συμμαθητές μου που ικανοποιούσαν τα πρότυπα του ηγεμονικού ανδρισμού με έκραζαν «αδελφή» σε κάθε ευκαιρία. Η ώρα της γυμναστικής ήταν η χειρότερη καθώς δεν ήμουν ιδιαίτερα καλός στα «αντρικά» σπορ και δεν έπαιζα ξύλο για την ομάδα μου.
Όταν έφυγα και πήγα ως φοιτητής στην Καστοριά άρχισα να ζω κάπως περισσότερο σαν άνθρωπος. Επιτέλους έκανα την πρώτη μου ερωτική επαφή και σχέση. Καθώς ο τότε σύντροφός μου ήταν ντόπιος ακόμα κι όταν βρισκόμασταν σε καφετέριες και νυχτερινά μαγαζιά κάναμε ότι δεν γνωριζόμασταν. «τι θα πει ο κόσμος»;  ήταν συνεχώς ο φόβος του τότε συντρόφου μου που με ήθελε κοντά του και δίπλα του αλλά παράλληλα ήθελε να με κρύβει. Με πολλούς συμφοιτητές μου που  θεωρούσα ότι θα μπορούσαν να είναι  gay αλλά από το φόβο του τι θα πει ο κόσμος προσπαθούσαν με μανία να αποδείξουν πόσο str8 είναι στα φοιτητικά μου χρόνια και κρυβόντουσαν  για να αποφύγουν το κράξιμο που δεχόμουν βρεθήκαμε αργότερα στην Αθήνα στα gay bars. Ένιωσα την υποκρισία της προσπάθειάς τους αλλά δεν μπορώ να τους κατηγορήσω …
Σήμερα ζω στην Αθήνα. Δεν με ενδιαφέρει τι θα πει ο κόσμος. Μάλλον ποτέ δεν με ενδιέφερε ιδιαίτερα αλλά  απλώς προσπαθούσα να με προφυλάξω . Γενικά με ενδιαφέρει να είναι εντάξει ο δικός μου κόσμος, ο εσωτερικός και εξωτερικός.  Τα περισσότερα μέλη της οικογένειάς μου εξακολουθούν και ζουν στην επαρχία. Μου πέρασε από το μυαλό μια υποθετική ερώτηση καθώς ετοιμαζόμουν να έρθω εδώ: « αν υπήρχε το νομικό πλαίσιο και οι απαραίτητες προϋποθέσεις να μπορώ νόμιμα εγώ και ο σύντροφός μου να γίνουμε γονείς, τι θα έλεγε η οικογένειά μου αν τους ενημέρωνα ότι θα ζήσω με τον σύντροφό μου στο χωριό και ότι θα μεγαλώσουμε μαζί ένα παιδί;»  Αν και είμαστε σε φάση αποδοχής και όλοι ξέρουν τον σεξουαλικό μου προσανατολισμό νομίζω ότι θα προτιμούσαν να μείνω στην Αθήνα και να εφαρμόσω εδώ τα σχέδια για τη ζωή μου. Καθώς η ελληνική περιφέρεια έχει μείνει κολλημένη στο τι θα πει ο κόσμος.
Πρέπει επιτέλους να σταματήσει ο «κόσμος» να βλέπει από την κλειδαρότρυπα τις ζωές των άλλων και να αρχίσει να ζει την δική του ζωή. Κάτι τέτοιο δεν είναι εύκολο να γίνει αν εμείς οι ίδιοι δεν περάσουμε από την ντροπή στην περηφάνια.
Το πρόσφατο γεγονός της δολοφονίας 50 ανθρώπων στο Ορλάντο με κάνει να σκέφτομαι  ότι ναι οι νόμοι βοηθάνε να εκπαιδευτεί η κοινωνία και να δει τα πράγματα αλλιώς αλλά μάλλον πρέπει κι εμείς οι ίδιοι και οι ίδιες να γίνουμε οι αλλαγές που επιθυμούμε να δούμε. Είναι δικαίωμά μας να είμαστε ο εαυτός μας και κανένας δεν μπορεί να μας το στερήσει αυτό. Είναι η ώρα να θρηνήσουμε; Μάλλον είναι η ώρα να διεκδικήσουμε
Σας ευχαριστώ
φωτο lesbian.gr
Και η εισήγηση της Στέλλας 
Καλησπέρα κι από εμένα,
Είναι μεγάλη μας χαρά να είμαστε σήμερα εδώ στο 1ο Πάτρας Πράιντ. Μια ακόμα πόλη της περιφέρειας έστησε και οργάνωσε ένα φεστιβάλ υπερηφάνειας.  Μετά το πράιντ της Αθήνας είδαμε για μια ακόμα φορά δημοσιεύματα που θέτουν συχνά το ερώτημα «προς τι τέλοσπαντων τα pride» ή γιατί να είναι κάποιος «περήφανος» για τη σεξουαλικό του προσανατολισμό ή την ταυτότητα φύλου του; Απορίες ανθρώπων που τα προνόμιά τους είναι δεδομένα και αναμφισβήτητα. Δεν μπορούν να αντιληφθούν πόσο ευτυχείς θα έπρεπε να είναι που δεν χρειάζονται οι ίδιοι τέτοιες εκδηλώσεις.
 Όσοι και όσες από εμάς είμαστε ο εαυτός μας 24 ώρες την ημέρα ξέρουμε πόσο δύσκολη μπορεί να γίνει η ζωή μας εξαιτίας του αυτοπροσδιορισμού μας . Και είμαστε περήφανες/οι για τους καθημερινούς αγώνες που δίνουμε ανεξάρτητα  από το αν τους κερδίζουμε όλους ή όχι  για όλα όσα για την πλειονότητα είναι αυτονόητα. Τα πράιντ όπως και όλες οι άλλες εκδηλώσεις της κοινότητας είναι αναγκαία για να κερδίσουμε τη θέση που δικαιωματικά μας ανήκει μέσα στο σύνολο.  
Θα θέλαμε η σημερινή μέρα να είναι μόνο διεκδίκηση και γιορτή αλλά δυστυχώς γεγονότα όπως αυτό του Ορλάντο μας θυμίζουν ότι το να είσαι ο εαυτός σου ανοιχτά και περήφανα μπορεί να σου κοστίσει ακόμα και την ίδια του τη ζωή. Η θλίψη για το γεγονός αυτό ας μη μείνει μόνο θλίψη, ας γίνει μια νέα αφετηρία, ας γίνει διάθεση για αγώνα ας μετασχηματιστεί σε μια κινητήρια δύναμη που θα οδηγήσει το λοατκι κίνημα σε νίκες όχι μόνο θεσμικές αλλά και κοινωνικές. Ο θύτης αυτής της μεγάλης αιματοχυσίας ένιωθε ενόχληση από την εικόνα δύο ανδρών που φιλιούνται στο στόμα. Πόση ομοφοβία μπορεί να κρύβει αυτό το γεγονός;. Φαίνεται ότι η  ομοφοβία από μόνη της δεν είναι τίποτα αν δεν είναι θεμελιωμένη σε έναν βαθύ μισογυνισμό. Ανεξάρτητα από τη θρησκεία ή την εθνικότητα, η αντι-LGTB ρητορική είναι η έκφραση της δεσπόζουσας ετεροφυλοφιλίας που τρέφεται από μια τοξικά συγκροτημένη αρρενωπότητα και τα εντελώς άκαμπτα στερεότυπα των φύλων. Αυτή η μαζική δολοφονία της Κυριακής είχε στόχο την λοατκι κοινότητα - συμπεριλαμβανομένων των ατόμων που παραβιάζουν τους κανόνες του φύλου, όπως οι άνδρες που είναι ", όπως οι γυναίκες," σύμφωνα με τη σκέψη του Mateen. Αυτός ο άνδρας σύμφωνα με αρκετούς θαμώνες του Pulse είχε πάει εκεί πολλές φορές. Οι ερευνητές εξετάζουν επίσης κατά πόσον μπορεί να χρησιμοποιούσε γκέι εφαρμογές στο κινητό του. Είναι ακόμα ασαφές το ποιοι ήταν οι πραγματικοί λόγοι που τον ώθησαν σε αυτή τη πράξη, αλλά τουλάχιστον μερικοί άνθρωποι έχουν πει  ότι μπορεί να ήταν ο ίδιος gay καλά κρυμμένος στην ντουλάπα και με απίστευτη δυσκολία να αποδεχτεί και να αγαπήσει πρώτα από όλα τον ίδιο του τον εαυτό.  προσθέτοντας μια άλλη διάσταση στην ομοφοβία του: αυτήν ενός καταπιεσμένου ομοφυλόφιλου που μισεί. Μια απίστευτα τοξική αρρενωπότητα "για να ξεκαθαρίσουμε τελείως τα πράγματα, η τοξική αρρενωπότητα είναι ένα συγκεκριμένο μοντέλο ανδρισμού, βασισμένο στην επιβολή και τον έλεγχο. Είναι ένας ανδρισμός που βλέπει τις γυναίκες και τα ΛΟΑΤΚΙΑ+ άτομα σαν κατώτερα, βλέπει το σεξ ως μια πράξη όχι τρυφερότητας αλλά εξουσίας, και χρησιμοποιεί την βία ως τον τρόπο με τον οποίο αποδεικνύει κανείς την αξία του στον κόσμο. [...] Η τοξική αρρενωπότητα ιδανικεύει την σκληρότητα, αλλά είναι στην πραγματικότητα μια ιδεολογία του να ζεις στον φόβο: Τον φόβο του να φανείς μαλακός, τρυφερός, ευαίσθητος, αδύναμος, ή με κάποιον τρόπο λιγότερο από "άντρας". Αυτή η ανασφάλεια είναι ίσως το κυριότερο χαρακτηριστικό της τοξικής αρρενωπότητας."
φωτο Antivirus magazine
 Πόσοι λοιπόν τέτοιοι άνθρωποι μπορεί να περνούν τη ζωή τους στις δικές μας επαρχιακές πόλεις κλεισμένοι στις ντουλάπες, στα δικά τους αδιέξοδα, στη δική τους εσωτερικευμένη ομοφοβία που δεν οδηγεί στην αποδοχή του εαυτού αλλά στο μίσος για όσες και όσους προσπαθούν και τελικά ζουν τη ζωή τους ανοιχτά και περήφανα;. Χωρίς την ανωνυμία που δίνει μια αίσθηση ασφάλειας στην Αθήνα των πέντε περίπου εκατομμυρίων ανθρώπων;  Μια αίσθηση ότι κανένας δεν θα ασχοληθεί με το τι κάνω και τι όχι άρα μπορώ να ζω διακριτικά και χαμηλόφωνα μια ζωή όπως περίπου θα την ήθελα κρυμμένος μέσα στην πολυκοσμία;
Η ελληνική περιφέρεια έχει δείξει ότι δυσκολεύεται πολύ να δημιουργήσει ένα ασφαλές περιβάλλον για τα λοατκι άτομα που ζουν εκεί. Η απελευθέρωση της επιθυμίας και το πέρασμα από την ντροπή στη περηφάνια γίνεται ακόμα πιο δύσκολο σε μικρές κοινωνίες που τα στερεότυπα είναι τόσο καλά εδραιωμένα ώστε να νιώθει ο άνθρωπος την ανάγκη να μείνει για πάντα στη ντουλάπα και να μην βγει ποτέ.
Είναι βέβαιο ότι σταδιακά αυτό θα αλλάξει. Είναι βέβαιο ότι το λοατκι κίνημα θα δώσει χώρο και φωνή, θα δώσει ένα νέο ασφαλές περιβάλλον και άλλες δυνατότητες στους ανθρώπους που ζουν στην περιφέρεια να υψώσουν το ανάστημά τους και να δουν τη ζωή τους αλλιώς.
Για ένα μικρό χρονικό διάστημα έζησα με την οικογένειά μου στην απέναντι πλευρά της γέφυρας. Δεν ξέρω τι ήξεραν και τι δεν ήξεραν για μας αλλά μάλλον ήμασταν κι εμείς και οι φίλες και οι φίλοι μας που έρχονταν από Αθήνα αρκετά κουήρ ώστε να μη μας λένε σχεδόν ούτε καλημέρα.
φωτο Σάββας Κλεάνθους
Εκείνο το καλοκαίρι θα πρέπει να έγιναν τουλάχιστον τρεις μεγάλοι σεισμοί στην ευρύτερη περιοχή του Ρίου -Αντιρρίου. Στο σπίτι ήμασταν δύο γυναίκες και τέσσερα παιδιά, τα παιδιά μας, Δεν μας ρώτησε κανένας γείτονας αν πάθαμε κάτι, αν είμαστε καλά , αν τα παιδιά μας ήταν καλά,  αν χρειαζόμασταν κάποια βοήθεια. Ήμασταν αρκετά κουήρ για να μπορούν ή να θέλουν να συνομιλούν μαζί μας. Τους χαλάγαμε την εικόνα της τιμημένης ελληνικής οικογένειας, του «πυλώνα» της ελληνικής συντηρητικής κοινωνίας που θέλει κάθε τι διαφορετικό να το κόψει, να το κλαδέψει, να το εξαφανίσει . Την τελευταία νύχτα κοιμηθήκαμε στην παραλία το πρωί μπήκαμε στα αυτοκίνητα και δεν ξαναγυρίσαμε ποτέ. Δεν ήταν το είδος της ζωής που θέλαμε για εμάς και τα παιδιά μας και δεν ήμασταν αρκετά δυνατές για να μείνουμε και να κάνουμε τη ζωή εκεί όπως τη θέλαμε.
Στην χώρα μας η ιδέα ότι η οικογένεια είναι ο πυρήνας της κοινωνίας είναι σταθερή εδώ και πάρα πολλά χρόνια μέσα από μια κουλτούρα φασιστική. Η «οικογένεια» πηγαίνει σχεδόν πάντα πακέτο με το πατρίς και θρησκεία. Πηγαίνει ασορτί με αντιλήψεις σκοταδιστικές σαν φούστα/μπλούζα. Αυτός είναι ίσως και ο λόγος που την μεγαλύτερη αντίσταση και τις περισσότερες αντιρρήσεις για τις διεκδικήσεις μας όλοι οι συντηρητικοί κύκλοι (ακροδεξιά, μισαλλόδοξοι φανατικοί θρησκευτικοί ηγέτες κλπ) τις εκφράζουν σε εκείνα τα κομμάτια του πλάνου που μπαίνουν παιδιά. Το είδαμε και στην συζήτηση για το σύμφωνο συμβίωσης στη βουλή αλλά και στις συνεχείς δηλώσεις κάθε πικραμένου που θεωρεί δικαίωμα να λέει τη γνώμη του για το αν οι λοατκι άνθρωποι μπορούν να έχουν οικογένειες με παιδιά. Αυτό το υποκριτικό ενδιαφέρον για τα παιδιά μας θα πρέπει να πάψει να υφίσταται. Τα παιδιά μας είναι μια χαρά, η κοινωνία νοσεί και πρέπει να γίνει καλύτερη.
Η οικογένεια όντως είναι ο πυρήνας της ευρύτερης κοινωνίας. Μπορεί να είναι το ασφαλές μέρος σου ή ο χώρος των μεγαλύτερων βασανιστηρίων σου. Έχουμε πρώτα τις οικογένειες μέσα από τις οποίες προερχόμαστε. Οι γονείς μας, τα αδέλφια μας, και ο κύκλος ανοίγει σε ευρύτερες συγγένειες. Το υπόλοιπο σόι μας. Οι γονείς μας, οι γονείς παιδιών που αυτοπροσδιορίζονται ως λοατκι έκαναν το πρώτο βήμα και στη χώρα μας . Άρχισαν να συνειδητοποιούν ότι πρέπει κι εκείνοι να βοηθήσουν να έχουν ένα καλύτερο μέλλον τα παιδιά τους και να δείξουν το δρόμο και σε άλλους γονείς. Σαν ομάδα είμαστε περήφανες και περήφανοι για την ομάδα των Υπερήφανων Γονέων που δημιουργήθηκε στους κόλπους μας και έκανε την πρώτη της επίσημη εμφάνιση στο Αthens Ρride. Από την απόρριψη και τον διωγμό μέχρι την απόλυτη αποδοχή είναι μακρύς ο δρόμος.   
Παράλληλα όλο και περισσότεροι λοατκι άνθρωποι φτιάχνουν τις δικές τους οικογένειες και πολλές από αυτές περιλαμβάνουν τα παιδιά τους. Όταν έφερα στον κόσμο τα παιδιά μου πολλά μέλη της οικογένειας από την οποία προέρχομαι σταμάτησαν να μου μιλάνε καθώς το βίωναν ως απολύτως ντροπιαστικό να φέρω στον κόσμο παιδιά πρώτα εκτός γάμου και μετά μέσα σε μια ομογονεϊκή οικογένεια. Λίγοι συγγενείς στήριξαν αυτή την οικογένεια. Αυτό δεν μας εμπόδισε όμως διόλου να συνεχίσουμε τη ζωή μας για δέκα χρόνια ως οικογένεια. Αποκομμένοι από τοξικούς συγγενείς που αρνούνται να καταλάβουν και να δεχτούν ότι για όλους τους άλλους είναι αυτονόητο δεν στερηθήκαμε και σπουδαία πράγματα μόνο το δηλητήριο που θα μπορούσε να βλάψει τα παιδιά μας. Η δική μου επιθυμία για γονεϊκότητα κατακρίθηκε, αμφισβητήθηκε το δικαίωμά μου να γίνω γονιός και κατηγορήθηκα. Οι προσκλήσεις για γάμους και βαφτίσια κόπηκαν και στις κηδείες ήμουν μάλλον ανεπιθύμητη. Κι αυτό γιατί έφερα στον κόσμο παιδιά έξω από τον κανόνα της ετεροκανονικής πυρηνικής οικογένειας. Το δικαίωμα στη γονεϊκότητα όμως είναι καθολικό για όλους τους ανθρώπους. Κανένας δεν μπορεί να απαγορεύσει σε κανέναν να γίνει γονιός. Μπορεί μόνο να βάζει νομικούς περιορισμούς και θεσμικές τρικλοποδιές στην αναγνώριση του δικαιώματος αυτού.
Ακούσαμε από το στόμα του Γενικού Γραμματέα του Υπουργείου Δικαιοσύνης ότι μετά την νομική αναγνώριση της ταυτότητας φύλου η επόμενη κίνηση θα είναι μια νομοπαρασκευαστική επιτροπή για την αναθεώρηση του οικογενειακού δικαίου. Δεσμεύτηκε για μια ακόμα φορά δημόσια ότι το χρωστάει και σε εμάς τους γονείς και στα παιδιά μας. Η νομική ομάδα που έχει αρχίσει να στήνεται στο εσωτερικό μας και αποτελείται από νομικούς που είναι λοατκι γονείς ή θέλουν να γίνουν γονείς ετοιμάζει μια ολοκληρωμένη πρόταση για την στιγμή που θα μας καλέσουν σε αυτήν την επιτροπή.
Συνομιλώντας με διάφορους θεσμικούς φορείς έχουμε κάνει σαφές ότι τα παιδιά μας έχουν εξίσου δικαιώματα και ανάγκες όπως και όλα τα άλλα παιδιά και πρέπει να αποφασίσουν αν θα συνεχίσουν να τους τα στερούν γιατί η «κοινωνία δεν είναι ακόμα έτοιμη»
Οι νόμοι δεν αλλάζουν από μόνοι τους την κοινωνία αλλά τελικά την εκπαιδεύουν. Δίνουν το ζωτικό εκείνο χώρο ώστε οι άνθρωποι να μπορούν να ζήσουν τη ζωή τους καλύτερα. Θα είμαστε πάντα εδώ για να διεκδικούμε αυτά που για άλλους είναι αυτονόητα δικαιώματα. Θα είμαστε εδώ μέχρι τη στιγμή που όλες οι οικογένειες θα είναι ίσες. Κάποια στιγμή θα το πετύχουμε καθώς η φωνή μας και η δύναμή μας καθημερινά μεγαλώνει. Ακούγεται ήδη τόσο δυνατά που δεν μπορούν να την αγνοήσουν. Ας κάνουμε λοιπόν όσο περισσότερη φασαρία μπορούμε με τις ζωές μας ώστε να μπορούμε να τις ζήσουμε έτσι όπως ακριβώς θέλουμε σε όλη τη χώρα, στην πρωτεύουσα, σε μεγάλες πόλεις σε μικρά χωριά.  Και το φεστιβάλ υπερηφάνειας που στήθηκε εδώ από την τοπική λοατκι κοινότητα αυτό ακριβώς δείχνει. Ότι οι άνθρωποι στην Πάτρα δεν είναι διατεθειμένοι να κρυφτούν  και θέλουν να ζήσουν τη ζωή τους στο φως της μέρας περήφανα διεκδικώντας τα αυτονόητα.
Σας ευχαριστώ.
Κόσμος πήγε, κόσμος ήρθε και όλες και όλοι πέρασαν από το περίπτερο να μιλήσουν μαζί μας. Άνθρωποι που επικοινωνούσαν μαζί μας διαδικτυακά ήρθαν να μας βρουν από κοντά και να θαυμάσουν την καταπληκτική δουλειά που κάνει ο Πρόδρομος και τα άλλα μέλη των εθελοντών του  Support Rainbow Families - Greece, να ξεφυλλίσουν τα βιβλία μας να πάρουν ενημερωτικά για την ομάδα μας και την ομάδα "Υπερήφανοι Γονείς" να πουν απλώς ένα "γεια" ή να μας φέρουν ένα μπουκάλι νερό να δροσίσουμε τον αφόρητο καύσωνα.  
Τον χαιρετισμό της ομάδας την δεύτερη μέρα τον  έκανε ο Στέφανος με συγκίνηση και χαρά και δική του και δική μας 
 φωτο lesbian.gr

 Και το πανό μας ήταν εκεί στην πολύχρωμη μέρα και στην πολύχρωμη πορεία για να διεκδικήσουμε όλες οι οικογένειες να είναι ίσες .
φωτο Antivirus magazine
Το 1o Patras Pride μας άφησε όλες και όλους μια γλυκιά γεύση στο στόμα, χαρά και ενθουσιασμό. Τα παιδιά που το οργάνωσαν έβαλαν τα δυνατά τους να γίνει όσο το δυνατόν καλύτερο, όσο το δυνατόν δυναμικότερο και όσο το δυνατόν πολυσυλλεκτικό ώστε όλες και όλοι να νιώθουν ότι ανήκουν ότι χωράνε και έχουν τη δική τους θέση εκεί. Μια μεγάλη αγκαλιά σε όλα τα παιδιά της οργανωτικής -χωρίς ονόματα για να μην ξεχάσουμε και αδικήσουμε κάποιον/κάποια- που έστησαν ένα τόσο όμορφο φεστιβάλ υπερηφάνειας και άπλωσαν τον πολιτικό λόγο του λοατκι κινήματος στην πόλη της Πάτρας και την ελληνική περιφέρεια.
φωτο Antivirus magazine 

Κυριακή, 12 Ιουνίου 2016

"Υπερήφανοι Γονείς" η ομάδα των γονέων με ΛΟΑΤΚΙ παιδιά και η "επίσημη" παρουσία τους στο Athens Pride

Το χθεσινό Athens pride είχε κάτι ξεχωριστό για μας. Ήταν η πρώτη παρουσίαση μπροστά σε κόσμο της ομάδας "Υπερήφανοι Γονείς" με το δικό τους χώρο στο τραπεζάκι μας, με την δικό τους λογότυπο, φτιαγμένο από τον Χάρρυ Σάξον, με τον ενθουσιασμό τους να μιλήσουν και να ενημερώσουν τον κόσμο και βέβαια με τον Αντρέα, υπερήφανο μπαμπά ενός τρανς αγοριού  να κάνει την υπέρβαση και να ανεβαίνει στην σκηνή.

Κι άλλοι γονείς που δεν είχαν έρθει μέχρι χθες σε επαφή με την ομάδα άρχισαν να πλησιάζουν. Κι άλλοι όπως αυτό το ζευγάρι (γνωστό μας από τις εκδηλώσεις μας) που είχε ήδη βρει το δρόμο για την πλατεία Κλαυθμώνος αλλά όχι για τους Υπερήφανους Γονείς πήραν πληροφορίες και κουβέντιασαν. 
Όλα δείχνουν ότι σύντομα θα έχουμε μια πολύ δυνατή ομάδα γονέων που θα μπαίνει μπροστά στις διεκδικήσεις μας για να τις στηρίξει.
Ακολουθεί το κείμενο του φυλλαδίου της ομάδας


Συχνά σε διάφορες εκδηλώσεις μας προσέγγιζαν γονείς που τα παιδιά τους αυτοπροσδιορίζονται ως ΛΟΑΤΚΙ με την επιθυμία να μάθουν πως θα μπορούσαν να είναι δίπλα τους και στο πλευρό τους αλλά και την διάθεση για αυτομόρφωση, επαφή και μοίρασμα του δικού τους βιώματος με άλλους γονείς.  Όταν το αίτημα της δημιουργίας μιας ομάδας για γονείς με ΛΟΑΤΚΙ παιδιά έγινε σαφές από πολλούς γονείς σκεφτήκαμε πως ήρθε η ώρα να δημιουργηθεί . Η πολύτιμη βοήθεια της Εύας Σπίνου στον συντονισμό αυτής της ομάδας  και η αγάπη των γονιών που την πλαισίωσαν τόσο για τα παιδιά τους όσο και για τις Οικογένειες Ουράνιο Τόξο οδήγησαν σε αυτή τη συλλογικότητα που μετά από κάθε συνάντηση αποκτά όλο και πιο ισχυρούς δεσμούς. Ελπίζουμε κι άλλοι γονείς να βρουν το δρόμο προς την ομάδα και να την εμπλουτίσουν με το δικό τους μοναδικό χρώμα.
   
Οικογένειες Ουράνιο Τόξο

Η 1η συνάντηση της ομάδας Γονέων με ΛΟΑΤΚΙ παιδιά, έλαβε χώρα την 1η Απριλίου 2016. Πράγματι, ήταν σαν πρωταπριλιάτικο ψέμα η συνεύρεση στον φιλόξενο χώρο του καφέ-μπαρ ΚΟΛΑΖ στον  Κεραμεικό εκείνο το απόγευμα της Παρασκευής. Όμως κάθε άλλο παρά ψέμα αποδείχτηκε. Σε αυτή και στις επόμενες συναντήσεις που ακολούθησαν, κάθε δεύτερη Παρασκευή, στο AMOQA (Athens Museum Of Queer Arts) πλέον, οι γονείς έδειξαν με την παρουσία τους πόσο μεγάλη ανάγκη υπήρχε για να δημιουργηθεί αυτή η ομάδα. Ανάγκη για επικοινωνία, μοίρασμα προβληματισμών, σκέψεων και συναισθημάτων, ανάγκη για κοινωνικοποίηση σε ένα ασφαλές και μη επικριτικό περιβάλλον.
Ο συντονισμός της συγκεκριμένης ομάδας αποτελεί την υλοποίηση ενός προσωπικού οράματος και γι’αυτό θέλω να ευχαριστήσω την Στέλλα Μπελιά από τις «Οικογένειες Ουράνιο Τόξο», η οποία βοήθησε καταλυτικά στην πραγματοποίησή του. Τα υπόλοιπα θεωρώ τα εκφράζουν καλύτερα παρακάτω οι ίδιοι οι γονείς, τους οποίους επίσης ευχαριστώ για την συμμετοχή τους, την ειλικρίνειά τους και την διάθεση και δύναμη που επιδεικνύουν ως προς το «ξερίζωμα» αποκρυσταλλωμένων πεποιθήσεων και στερεοτύπων και την αντικατάστασή τους με ανοιχτότητα στην ποικιλομορφία που υπάρχει παντού γύρω μας.

Εύα Σπίνου – Ψυχολόγος



«Αρχικά είναι αυτή η ωραία αίσθηση που βλέπεις και στην πράξη ότι δεν είσαι μόνος. Μετά έρχεται η ανταλλαγή εμπειριών και προβληματισμών και μέσα από την κουβέντα αρχίζεις να βλέπεις πιο καθαρά τα πράγματα. Σε αυτό είναι καθοριστική και η βοήθεια της ψυχολόγου μας, η οποία μας παρέχει σημαντικές γνώσεις και πληροφορίες.                                                                                             
Το παιδί μου είναι τρανς άντρας και μέσα από τα δικά μου λάθη και τις δικές μου εμπειρίες θέλω να πιστεύω ότι μπορώ να βοηθήσω γονείς που βιώνουν κάτι ανάλογο. Σκέφτομαι πόσο σημαντικό θα ήταν για μένα, αν πριν μερικά χρόνια είχα αυτή την δυνατότητα. Θα μου είχε φύγει ένα μεγάλο κομμάτι του άγχους μου.
Για όλα αυτά, οι δυο συναντήσεις που έχουμε κάθε μήνα μου δίνουν χαρά  γιατί επιπλέον βρίσκομαι σε ένα χώρο που υπάρχει κατανόηση και σεβασμός στις όποιες διαφοροποιήσεις  και δυσκολίες που έχει ο καθένας μας να δεχτεί και να καταλάβει  πράγματα. Και να πω ακόμη, ότι ΝΑΙ είμαι περήφανη για το παιδί μου, για τον δύσκολο αγώνα που έχει κάνει για να φτάσει μέχρι εδώ και για το ότι τα έχει καταφέρει!»    
Σπυριδούλα

«Eίμαι λεσβία και μητέρα ενός αγοριού στην εφηβεία. Βρίσκω αυτή την ομάδα εξαιρετικά ενδιαφέρουσα, λόγω και της εξειδικευμένης προσέγγισης από την ψυχολόγο μας αλλά και, κυρίως, γιατί με βοηθάει να συνειδητοποιώ τους φραγμούς που έχω σαν μητέρα, σχετικά με την κουήρ ταυτότητα του παιδιού μου, παρά την πολύχρονη ακτιβιστική μου δράση και παρά το γεγονός πως το παιδί μεγάλωσε σε ομογονεϊκή οικογένεια, μέχρι τα έξι του».
Έλενα


«Η ομάδα μού έδωσε την δυνατότητα να μοιραστώ προβληματισμούς και εμπειρία και επίσης να «ανοίξω» περισσότερο την καρδιά και το μυαλό μου».
Μαίρη


«Είμαι γονέας και είμαι τρανς. Ήρθα σ’αυτή την καινούργια ομάδα γιατί δυο από τα βιολογικά παιδιά μου έκαναν coming out μετά από το δικό μου. Ενώ στην αρχή ένιωθα πολύ στρεσαρισμένος, γιατί ήταν η πρώτη φορά που θα ανοιγόμουν σε άλλους γονείς, στην πορεία κατάλαβα ότι το περιβάλλον είναι ασφαλές και μπορούμε να κάνουμε πράγματα μαζί για να αλλάξουμε τον τρόπο σκέψης μας και έπειτα τον κόσμο όλο, έτσι ώστε όλες οι ποικιλομορφίες να συνυπάρχουν ειρηνικά».
Χάρης


«Κάθε παιδί  είναι ιδιαίτερο, μοναδικό και ανεπανάληπτο, όπως άλλωστε είναι και η σχέση μας με το συγκεκριμένο παιδί.
Εντάχτηκα στην ομάδα «Υπερήφανοι Γονείς», για να ανταλλάξω εμπειρίες, ιδέες και συναισθήματα με άλλους γονείς ευαισθητοποιημένους στα θέματα που αντιμετωπίζουν τα LGBT άτομα  - τα παιδιά μας - και κατ' επέκταση οι οικογένειές μας. Να ξεκαθαρίσω εδώ πως τα προβλήματα δεν τα δημιουργούν τα παιδιά μας ούτε η «ιδιαιτερότητά» τους στο θέμα ταυτότητας φύλου ή σεξουαλικού προσανατολισμού. Τα δημιουργεί μια κοινωνία κατά βάση σεξιστική και σε μεγάλο βαθμό ομοφοβική που φοβάται, εχθρεύεται και αντιπαλεύει το διαφορετικό. 
Μετά από τη βασική εκπαίδευση με τη βοήθεια της ψυχολόγου μας, δηλώνω πρόθυμη να υποστηρίξω και άλλους γονείς, ώστε να εκφράσουν ελεύθερα τους προβληματισμούς και τις ανησυχίες τους και να συνεργαστούν για την επίτευξη μιας καλύτερης μορφής επικοινωνίας με τα παιδιά τους.
Για να αλλάξει λοιπόν η νοοτροπία και τα στερεότυπα αυτής της κοινωνίας, ώστε τα παιδιά μας να ενσωματωθούν πλήρως, να έχουν ίσα δικαιώματα και να εκφράζονται ελεύθερα στην καθημερινή τους ζωή, συμμετέχω σ' αυτήν την ομάδα. Γιατί δεν μου αρκεί να αισθάνομαι «περήφανη» ως μητέρα. Πρέπει και η κοινωνία να αγκαλιάσει αυτή την «πολυχρωμία» και την διαφορετικότητα».            
Αλεξάνδρα





«Η ομάδα με βοηθάει να καταλάβω το παιδί μου και τον εαυτό μου. Στην ομάδα αντιλήφθηκα το πώς η ενότητα προσφέρει δύναμη και μου δίνει την ευκαιρία να πλουτίσω την ζωή μου, να καλωσορίσω την ποικιλομορφία, καθώς και αυτούς που θέλουν να είναι ορατοί και ο εαυτός τους. Τίποτα πιο πολύ αλλά και τίποτα πιο  λίγο».
Ελένη


«Μπήκα στην ομάδα για να γίνω καλύτερος γονιός, για να βοηθήσω και άλλους γονιούς να δουν την αλήθεια και η αλήθεια είναι μόνο η αγάπη, απλή και αδιαπραγμάτευτη αγάπη για τα παιδιά μας, για όλα τα LGBTQ παιδιά.
Στην ομάδα μας δεν είσαι μόνος, μοιράζεσαι αυτά που σε προβληματίζουν και νιώθεις καλύτερα, κανείς δεν θα σε κοιτάξει παράξενα, ξέρουμε πόσο άσχημο είναι να σε κοιτάζουν παράξενα.
Όσο πιο πολλοί τόσο το καλύτερο για τα παιδιά μας, έλα στην ομάδα μας».
Αντρέας

Επικοινωνία με την Ομάδα «Υπερήφανοι Γονείς»
Τηλέφωνο επικοινωνίας:  6907554509

Contact Us

Name *
Email *
Subject *
Message *
Powered byEMF Web Forms Builder
Report Abuse